Oorlog in Palestina… het vervolg
Vorige maand mochten we Sinan Oguzcan, bestuurslid van Palestina Solidariteit, ontvangen. Hij deelde zijn visie op de gruwelijke gebeurtenissen in Palestina en Israël. Deze keer kregen we een ander perspectief te horen: de Israëlische vice-ambassadeurkwam bij ons op bezoek.
Dat was geen evidente keuze. Want mogen we wel een platform bieden aan een land dat vaak gelinkt wordt aan genocidaal geweld? Die vraag hebben we grondig besproken. We willen steeds trouw blijven aan onze kernwaarden: betrokkenheid bij de wereld om ons heen; respectvol en verantwoordelijk omgaan met elkaar; samenwerken. Past een dergelijke gastles in dit kader? Ons oordeel was uiteindelijk positief. Belangrijk bij het nemen van deze beslissing was dat we 100% konden rekenen op het kritisch denkvermogen van onze leerlingen.
De vice-ambassadeur kreeg dus geen twee uur lang vrij spel voor een eenzijdig verhaal. Integendeel: onze leerlingen stelden een bijzonder groot aantal sterke, doordachte en kritische vragen.
“U betwist bepaalde informatie maar waarom liet Israël geen journalisten toe in Gaza zodat we meer correcte informatie kunnen krijgen? Welke bronnen heeft u gebruikt voor deze gastles?” “Vindt u het geweld proportioneel met wat er gebeurd is?”
“Begrijp je waarom niet alle Palestijnen zich konden neerleggen bij de situatie van vóór 7 oktober? Het is alsof iemand je huis overneemt en je vervolgens, bij wijze van compromis, enkel de keuken teruggeeft. Hoe zou u zich daarbij voelen?”
De vice-ambassadrice verdedigde haar land met vuur. Ze kaderde het verhaal historisch; ze sprak over de voortdurende angst waarin velen in Israël leven; over pogingen tot vrede die telkens mislukten. Ze benadrukte dat ze het onterecht vindt dat haar land zo zwaar wordt aangepakt terwijl ook andere westerse/ democratische landen op dezelfde manier oorlogen voeren. Israël staat, volgens haar, recht in zijn schoenen. Maar ook daarop volgden scherpe vragen: “Waarom heeft Israël dan schrik van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag?”
De tijd bleek kort om elk aspect diepgaand te bespreken. Misschien daarom dat een groep leerlingen ook na afloop nog een uur lang verder bleef discussiëren. De voertaal was Engels maar dat bleek voor onze leerlingen duidelijk geen obstakel.
Of er toenadering kwam, durven we niet te zeggen. Wel begrijpen we nu beter hoe diep het conflict zit — aan beide kanten. We beseffen ook waarom een tweestatenoplossing op korte termijn bijzonder moeilijk ligt. Deze gastlessen kenden geen happy end. We blijven met grote zorgen achter en velen voelen dat duurzame vrede nog veraf is.
Toch hebben we geen spijt van onze keuze om dit conflict diepgaand te bespreken en om beide partijen uit te nodigen. Integendeel: we zijn meer dan ooit overtuigd dat met iedereen blijven praten de enige weg is naar wederzijds begrip en een betere toekomst. Als we de complexiteit van dergelijke conflicten willen vatten, dan is het eveneens noodzakelijk om naar alle partijen te luisteren. En vooral… het helpt om elkaar altijd en overal als mens te blijven zien.
Het is gemakkelijk om een mening te vormen zonder echt te willen luisteren. Wij deden dat wél. En dat maakt nu meer diepgaande analyses mogelijk — bijvoorbeeld tijdens de lessen geschiedenis en cultuurwetenschappen. Want als we over dit conflict een onderbouwde en genuanceerde mening kunnen vormen, dan kunnen we dat ook veel gemakkelijker over andere conflicten in de wereld.
